Γιάννης Βλασσόπουλος “Η ψυχή του μυκονιάτικου χασάπικου” – Το γλέντι που έγινε θεσμός
Ο Γιάννης Βλασσόπουλος, γέννημα θρέμμα Μυκονιάτης, αφιέρωσε τη ζωή του στη διάσωση και διδασκαλία του μυκονιάτικου χασάπικου, μετατρέποντας την Κυριακή των Βαΐων σε θεσμό πολιτισμού στο παλιό λιμάνι. Κάθε Κυριακή των Βαΐων, περισσότεροι από 400 ερασιτέχνες χορευτές ενώνονται σε μια αλυσίδα που συμβολίζει τη συνέχεια της παράδοσης. Στον πυρήνα αυτής της χορευτικής πανδαισίας βρίσκεται ο Γιάννης Βλασσόπουλος, ο άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στη διάσωση και ανάδειξη του μυκονιάτικου χασάπικου, ενός χορού που αποτελεί ζωντανό κομμάτι της ταυτότητας του νησιού.
Ο Γιάννης Βλασσόπουλος και το βαγιάτικο ραντεβού στον Γυαλό
Για 14 συνεχόμενα χρόνια, το ραντεβού στον Γυαλό έχει εξελιχθεί σε θεσμό. Εκατοντάδες χορευτές, μικροί και μεγάλοι, πιάνονται ώμο με ώμο και χορεύουν χασάπικο με χάρη και λεβεντιά, αναδεικνύοντας τον πολιτιστικό πλούτο της Μυκόνου. Ο Γιάννης Βλασσόπουλος, επαγγελματίας χορευτής και γέννημα θρέμμα Μυκονιάτης, αφιερώνει κάθε χειμώνα αμέτρητες ώρες διδάσκοντας αφιλοκερδώς το τοπικό χασάπικο, προετοιμάζοντας μαθητές κάθε ηλικίας για τη μεγάλη στιγμή της άνοιξης. Για εκείνον, ο χορός δεν είναι απλώς διασκέδαση, αλλά πράξη διατήρησης μνήμης.
Η ιδιαιτερότητα του μυκονιάτικου χασάπικου
Το μυκονιάτικο χασάπικο διαφοροποιείται από το κλασικό αστικό χασάπικο, καθώς ενσωματώνει πιο σύνθετες φιγούρες και απαιτεί αυξημένη τεχνική και συγχρονισμό. Πρόκειται για έναν χορό που κουβαλά στοιχεία λεβεντιάς, αυτοσχεδιασμού και έντονης εκφραστικότητας. Ο Γιάννης Βλασσόπουλος επέλεξε να εστιάσει σε αυτή την εκδοχή του χορού, θεωρώντας πως αποτελεί πολιτιστική κληρονομιά που έπρεπε να διασωθεί. Όπως εξηγεί, η ανάγκη του να μεταδώσει το χασάπικο στις νεότερες γενιές γεννήθηκε από τον φόβο ότι η παράδοση θα χαθεί μέσα στη ραγδαία τουριστική ανάπτυξη του νησιού.
Από τα ελληνάδικα στα μεγάλα γλέντια
Κάνοντας ένα ταξίδι στο παρελθόν, ο Γιάννης Βλασσόπουλος θυμάται τα χρόνια που τα ελληνάδικα της Μυκόνου έσφυζαν από ζωή. Μαζί με τον δημοσιογράφο Πέτρος Νάζος, επισκέπτεται χώρους που άφησαν εποχή, όπως το Mykonos Bar, το Μπάμπουλας και το Θαλάμι. Εκεί, όπως περιγράφει, οι τουρίστριες σχημάτιζαν ουρές για να ζήσουν την εμπειρία του ελληνικού γλεντιού και του αυθεντικού χασάπικου. Παράλληλα, δεν διστάζει να μιλήσει για τους πρώτους του δασκάλους, που ήταν «καμάκια» και κρατούσαν τα μυστικά του χορού για τον εαυτό τους, φοβούμενοι τον ανταγωνισμό.
Η χορευτική σκυτάλη στις νεότερες γενιές
Σήμερα, ανάμεσα στους μαθητές του συναντά κανείς ανθρώπους κάθε ηλικίας, ακόμη και τον αντιδήμαρχο Πολιτισμού του δήμου Μυκόνου, Σάκης Αγορογιάννης, ο οποίος συμμετέχει ενεργά στο ετήσιο γλέντι. Η εικόνα εκατοντάδων ανθρώπων να χορεύουν συντονισμένα στο παλιό λιμάνι δεν είναι απλώς ένα θέαμα για επισκέπτες. Είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι η παράδοση μπορεί να συνυπάρχει με τον σύγχρονο κοσμοπολιτισμό της Μυκόνου. Ο Γιάννης Βλασσόπουλος δεν βλέπει τον εαυτό του ως πρωταγωνιστή, αλλά ως κρίκο σε μια αλυσίδα που ενώνει παρελθόν και παρόν. Για εκείνον, κάθε βήμα στο χασάπικο είναι μια υπόσχεση ότι η πολιτιστική ταυτότητα του νησιού θα συνεχίσει να χτυπά δυνατά, ακόμη και μέσα στον πιο σύγχρονο ρυθμό.
